Sa Dalampasigan

 Maikling kwento ni Manilyn J. Ordoña

        Sa isang tahimik na bayan malapit sa dagat, may isang dalampasigan na tinatawag ng mga tao bilang "Dalampasigan ng Alamat." Ayon sa kuwento, tuwing kabilugan ng buwan, may lumilitaw na kayamanan sa ilalim ng tubig na para lamang sa mga may malinis na puso. Marami na ang nagtangkang maghanap, ngunit lahat sila’y nabigo.  

        Si Lia, isang masayahing dalaga, ay madalas pumunta roon upang magpinta ng mga tanawin. Isang araw, habang nagpipinta siya ng paglubog ng araw, napansin niyang may batang lalaki sa tabi ng dagat.  

Lia: "Hoy! Anong ginagawa mo diyan? Mapanganib ‘yan!"  

Bata: (nakangiti) "Hinihintay ko ang kayamanang sinasabi nila."  

Lia: (natawa) "Huwag ka ngang magbiro! Wala namang kayamanan dito."  

Bata: (seryoso) "Kung hindi mo susubukan, hindi mo malalaman."  

       Kinabukasan, bumalik si Lia upang magpinta, ngunit wala na ang bata. Sa halip, may iniwang kahon sa buhangin. Nang buksan niya ito, may isang mapa na tila nagpapakita ng lokasyon sa ilalim ng dagat.  

Lia: "Ano ito? Isang biro?"  

       Dala ng kuryosidad, hiningi niya ang tulong ni Marco, ang kaibigan niyang isang mangingisda.  

Marco: "Teka, sigurado ka ba rito? Mukhang delikado."  

Lia: "Gusto ko lang malaman kung totoo ang alamat. Kung hindi mo ako sasamahan, ako na lang."  

Marco: (umiling) "Sasamahan kita, pero kailangan nating mag-ingat."  

       Habang sinisiyasat nila ang ilalim ng dagat gamit ang lumang bangka ni Marco, biglang dumilim ang langit. Napansin nilang may lumulutang na parang hugis-bangka sa ilalim ng tubig. Nang sumisid si Marco, natagpuan niya ang isang kahong puno ng mga gintong alahas at hiyas. Ngunit nang iaangat na niya ito, biglang nagkaroon ng malalaking alon.  

Marco: (sumisigaw) "Lia, bitawan mo ang kahon! May nangyayari!"  

Lia: "Hindi natin ito pwedeng iwan! Sayang naman!"  

      Biglang may lumitaw na matandang lalaki na tila hindi nila napansin kanina.  

Matanda: "Ang kayamanang ito ay hindi para sa mga sakim."  

Lia: "Hindi po kami sakim. Gusto lang naming malaman kung totoo ang alamat."  

Matanda: (nakangiti) "Kung ganoon, subukan mong tingnan ang laman ng kahon."  

      Nang muling buksan ni Lia ang kahon, nagulat siya nang makitang hindi mga alahas ang laman nito kundi mga litrato ng kanyang pamilya noong siya’y bata pa.  

Lia: "Bakit ganito? Ano ang ibig sabihin nito?"  

Matanda: "Ang tunay na kayamanan ay hindi ang mga bagay na kumikislap, kundi ang mga alaala at pagmamahal na dala mo sa puso mo."  

     Paglingon nila, biglang naglaho ang matanda. Ngunit ang dagat ay bumalik sa pagiging kalmado, at ang langit ay naging maliwanag muli.  

     Sa huling pagkakataon, tumingin si Lia sa dalampasigan. Napagtanto niya na ang alamat ng kayamanan ay hindi tungkol sa ginto o hiyas, kundi sa mga bagay na nagbibigay ng tunay na halaga sa buhay—ang pamilya, kaibigan, at mga aral na natutunan.  

      Mula noon, hindi na lamang pagpipinta ang ginagawa ni Lia sa dalampasigan. Ginawa niya itong lugar ng pagkakaibigan at pagsasama ng mga tao, kung saan ang bawat alaala ay isang kayamanang walang katumbas.